#tworzę

Jak wiecie, pisanie od dawna jest moją pasją. Postanowiłam, że od dziś będę regularnie zamieszczać wytwory mojej wyobraźni. Będą to opowiadania, fragmenty książki, tudzież wiersze. Jeśli komuś się to nie spodoba - trudno, piszę dla siebie i dla własnej satysfakcji. Ciężko jest dzielić się z kimś tak prywatnym elementem swojej przestrzeni, jednak pisanie dla siebie przestało sprawiać mi frajdę, więc oto otwieram przed Wami swoją twórczą szufladę ;-)

"M."

Zbliżał się ciepły i parny czerwcowy dzień. Najdłuższy w roku, tak dla ścisłości. Powietrze przepełnione było zapachem topiącego się asfaltu, w którym swoje ślady zostawiały co po niektóre samochody. Ludzie leniwie przetaczali się przez miasto, zmierzając w przeciwnych kierunkach. Życie toczyło się swoim torem, nie zważając na niczyje troski czy cierpienia. M. rozłożyła się na parkowej ławce, wyciągając kościste ręce przed siebie. Słońce raziło ją w oczy, bo po raz n-ty w tym tygodniu zapomniała nałożyć na piegowaty nos biedronkowe „Ray-Bany” za całe pięć zeta.

- Kurwa – mruknęła, z właściwą dla siebie gracją. Nic nie denerwowało M. bardziej niż słońce, które niemiłosiernie piekło każdy fragment jej bladego ciała. Pociągnęła spory łyk piwa, które już zdążyło zrobić się ciepłe, i wypluła je na trawę. Nienawidziła teraz wszystkiego, co było w zasięgu jej wzroku. Tak właściwie to tego, co poza, też nie darzyła największą sympatią. Zbrzydły jej te same widoki, ci sami ludzie i monotonia dnia codziennego. Każdego dnia musiała się urżnąć, żeby choć na chwilę zapomnieć o swojej nędznej egzystencji. Nie miała nikogo, nie chciała niczego i wszystko było jej obojętne. Wybuch wulkanu gdzieś na drugim końcu świata? I don’t care. Pięćdziesiąt ludzi straciło życie w katastrofie samolotu? So what? Co ją to mogło obchodzić, miała wyjebane na wszystko. I wszystkich. Nie interesowały jej romanse sąsiadki spod piątki, która łajdaczyła się z hydraulikiem, listonoszem i sprzedawcą warzyw. Nie zwracała najmniejszej uwagi na alkoholizm właściciela pubu obok ani na jego kulawego psa. Nie chciała słuchać awantur, których odgłosy dochodziły zza ściany dzień w dzień. Miała wszystko w głębokim poważaniu. A ściślej w dupie, jak zwykła mawiać. 

Zaciągnęła się mentolowym Marlboro. To było to. Gryzący dym wypełniał jej płuca, czuła jego smak całą sobą. Wolność. Tak, czuła się cholernie wolna. Nie miała na głowie dzieci, ośmiu kotów ani męża tyrana, który bezustannie sprawdza jej pocztę. Nie musiała użerać się z szefem o żenująco niską wypłatę, nie chodziła do znienawidzonej pracy i nie miała do kogo iść na niedzielny i sztywny obiadek. Wylegiwała się do południa, jadła zajebiście niezdrowe rzeczy, popijając je piwem (obowiązkowo zimnym!) lub tanim winem. Mogła robić to, na co miała ochotę. Z kim, gdzie i kiedy chciała.

- Ach – jęknęła, tak jej było dobrze. Dobre szlugi, pusta przestrzeń i zero istot żywych w promieniu stu tysięcy kilometrów. No dobra, co najwyżej stu metrów. Ale M. o to nie dbała. Zdawała się śnić na jawie. Nie słyszała rozdzierającego wrzasku osiedlowych bachorów, które teraz kłóciły się o to, kto ma być głupim Jasiem. Ani lamentu ich matek, pertraktujących o wyższości jednych pieluch nad drugimi. Była samotna pośród tłumu, zagubiona we własnym świecie, do którego nikt nie miał dostępu. Zamkniętego na osoby z zewnątrz. Tylko ona i jej własna, prywatna przestrzeń. Zajebiście pusta. Zajebiście wolna. Zajebiście swobodna...

(CDN.)