Ulotność

Dobra, przyznaję się bez bicia - zaniedbałam bloga. Nawał wrażeń i obowiązków sprawił, że nie miałam ani czasu ani siły na napisanie czegoś sensownego. A wychodzę z założenia, że jeśli coś piszę to powinno to mieć przysłowiowe ręce i nogi. 

Mój brak czasu wynika głównie z tego, że obecnie przebywam w mieście, które żyje w szalonym tempie.

Londyn. Miejsce, w którym czas płynie w zastraszająco szybkim tempie. Jedna z najbardziej obleganych stolic świata. Miasto możliwości i nadziei dla ludzi z całego świata, mieszanka kultur, tradycji i zwyczajów. Niemal na każdym kroku natkniesz się tu na jakiś osobliwy przypadek, zobaczysz coś niesamowitego lub po prostu nie ogarniesz otaczającej Cię rzeczywistości. Londyńskie ulice pełne są barwnych ptaków, które mogą tu latać niemal zupełnie swobodnie - prawie nikt nie zwraca uwagi na innych, każdy pochłonięty jest swoimi sprawami. W Londynie możesz poczuć, jak smakuje stuprocentowa anonimowość. 

Jest w tym coś fascynującego, lecz i niebezpiecznego zarazem - musisz mieć oczy dookoła głowy, wszak nigdy nie wiesz, kiedy jesteś obserwowany i co się może za chwile wydarzyć. 

China Town

Jeśli chodzi o mnie, to uwielbiam tę metropolię, a zarazem szczerze jej nie znoszę. Pierwsze odczucie jest wiadome - Londyn to niezwykle interesujące i zadziwiające miejsce. Jednak jego ogromnym minusem są wszechobecne tłumy. Ludzie w centrum nie zwracają na nikogo uwagi, śpieszą w różnych kierunkach i sam nie zdążysz zauważyć, kiedy zmęczy Cię ta wataha spragnionych wrażeń turystów. Tysiące ludzi na każdym metrze kwadratowym, hałas, wrzawa, niesłabnący ruch uliczny - to potrafi przyprawić o rozdzierający ból głowy i sprawić, że jedyne o czym będziesz marzył to cisza, spokój i dobra książka w towarzystwie kubka parującej kawy.

A jednak nawet chaos nie odstrasza rzeszy ludzi, którzy ciągną do stolicy Wielkiej Brytanii z całego globu. Co Londyn ma takiego w sobie, że przyciąga ludzi niczym magnes? Nie wiem. Sama dopiero się go uczę.

Wiem jedno - Londyn to wspaniałe miejsce dla osób, które poszukują inspiracji. Wystarczy usiąść w metrze i rozejrzeć się dookoła - mix ludzi, z których każdy ma własną historię, plany i ambicje. Lubię zastanawiać się co robią, gdzie mieszkają, jaką wykonują pracę. Tak było w trakcie wczorajszej wycieczki do centrum. Ludzie, pogrążeni w swoich smartfonach, siedzieli w metrze niczym zombie. Nie zwracali najmniejszej uwagi na otaczającą ich rzeczywistość. Po prostu siedzieli, a ich twarze nie wyrażały żadnych emocji.

Dzisiejsze czasy bardzo mnie intrygują - większość ludzi zapomina zachwycać się codziennością, woli żyć online, ucieka w świat www i nie docenia tego, co ich otacza. A może warto zatrzymać się na chwilę i spojrzeć w gwieździste niebo...? Kiedy ostatnio udało Ci się znaleźć moment wytchnienia i pomyślałeś o tym, jak wiele masz i za co możesz być wdzięczny? Nie pamiętasz? No właśnie - dzisiejsze tempo życia jest niczym karuzela, która kręci się coraz szybciej i szybciej i końca nie widać... Z tych refleksji powstał wiersz. Wiersz z metra.

"Zatracenie"

Splątani w gąszczu swoich spraw

Zatopieni w niebieskim świecie

Ekranów

Pożarci przez to, co sami stworzyli

Zagubieni

Beznadziejnie pogrążeni

Zatraceni w sobie

Żyją fikcją

Bez pamięci

Uścisk dłoni nie istnieje

Dokąd idą

Świat szaleje

Człowiek z książką

Niczym cud

Wiara w ludzi

Piach i brud

Nie wiesz kiedy

Giniesz w tłumie

Czujesz pustkę 

Nie rozumiesz

Swoich potrzeb

Potrzeb większych

Niż zmysłowych

I doczesnych

Idziesz z prądem

Wpadasz w bagno

Spadasz na dół

Gubisz światło

Ludzie w sobie zagubieni

Uczuć głębszych pozbawieni

Trup po trupie lecz do celu

Porzuć system przyjacielu

Spójrz na niebo

Słońce świeci

W komputerach żyją dzieci

Hałas, piski, tego nie ma

Życie wielkich jedna ściema

Jesteś lepszy

Widzisz gwiazdy

Ich cień blady chmury skradły

Wolisz patrzeć komuś w oczy

Niż swe życie gdzieś przeoczyć...